Nowoczesne budownictwo

Uroki wielkomiejskiej architektury

Skok, jak dokonał się w architekturze w ciągu jednego wieku jest całkiem adekwatny do ogółu zmian, jak jakie przeszła w tym czasie cała ludzkość. Wieżowiec, którego jeszcze w XIX praktycznie nie widziano, dziś jest czymś całkiem powszechnym. Przybierają one coraz bardziej nieprawdopodobne i abstrakcyjne formy – nie wykluczone, że ich widok przyprawiłby człowieka z XIX w. o nie lada szok. Cegła w budownictwie miejskim uchodzi już właściwie za ekstrawagancję w podobnym stylu jak słuchanie płyt winylowych – standardowym budulcem jest zaś szkło i stal. Zimne, odbijające światło bryły są z jednej strony symbolem kapitalizmu i nowoczesności, z drugiej jednak coraz częściej kojarzą się z bezosobową maszynerią korporacyjną. Lustrzana powierzchnia drapaczy chmur zdaje się ogłaszać: “my was widzimy, wy nas nie”. Ktoś kiedyś powiedział, że celem każdej korporacji jest maksymalizacja dochodu i minimalizacja wydatków. Jej pracownicy godzinami głowią się, w jaki sposób wziąć więcej, dając mniej w zamian. Punktem docelowym byłaby więc możliwość wzięcia wszystkiego, nie dając w zamian nic – totalne, ostateczne pożarcie wszechświata. Choć gdyby się zastanowić – czy ostatecznie w ten sam sposób nie działają też państwa, a możliwe że i niektóre jednostki?